Sportschool part II

Als eerste moet ik Kim bedanken. Ik ben met haar als inspiratiebron begonnen aan een race. Een afval-en-wordt-meer-gezond-race, of zo iets dan toch. Een maand of twee geleden vond ik dat het welletjes was. 103.3 kilo schoon aan de haak was toch iets teveel van het goede. Want als je na 13 treden de trap op te hebben gelopen staat te hijgen als een karhengst die een weiland of 30 heeft gelopen voor een ploeg terwijl de zweep er overheen ging, gaat er iets niet goed.

En dat is echt – voorlopig dan – het understatement of the year.

Maar goed, ik zei dus dat ik als eerste Kim moest bedanken en dat doe ik dan nu dus ook.

DANK JE WEL KIM!!!

Kim is een dame die ik ken die een megaprestatie heeft geleverd waarbij die van mij verbleekt. En toch ben ik trots op die van mij. Omdat ik dankzij haar prestatie (die overigens een Olympische medaille verdient) mezelf er toe aangezet heb om gezonder te gaan leven en mijn lijf in een betere conditie te brengen.

Iedere keer weer als ik mezelf naar de sportschool toe stuur, schop, dwing, push, of lachend naar toe laat huppelen denk ik even aan haar en realiseer me dat ik niet moet zeuren dat ik me om de dag anderhalf uur in het zweet moet werken om me beter te voelen en een fitter lijf te hebben.

Dus na de eerste meting op 28 februari jl. was het afgelopen dinsdag tijd voor een evalutie. En na twee maanden best wel hard werken en mezelf oppeppend en in gedachten houdend dat het toch ergens goed voor moest geweest zijn ging ik best wel enigzins zenuwachtig en nieuwsgierig naar het resultaat richting de sportschool.

De cijfers spreken (wederom) voor zich:

Van een gewicht van 103.3 kg naar 99.7 kg betekent
3.6 kg er af getraind

Van een vetpercentage van 29.1 % naar 24.6% betekent
4.5% een minder vet lichaam

Van een vetvrije massa van 73.2kg naar 75.2 kg betekent
2 kg meer spieren

Van een vochtgehalte van 53.6kg naar 55 kg
ligt vast aan al het water wat ik tegenwoordig drink

Van een BMI van 26.6 naar 25.7 betekent
een betere Body Mass Index (voor wie de afkorting niet kent)

Van een buikomvang 108 cm naar 101 cm is
gewoon een minder dikke pens
(maar haal ik nog niet de max toen mijn vrouw zwanger was, dus nog steeds werk aan de winkel)

En ‘(wederom) voor zich’ betekent dit keer dat er best wel een feestje gevierd mag worden. Toch?

En nu op naar de volgende evaluatie.

Oh ja, de hastag ‘spierpijn’ heb ik laten vervallen :-)

*muziek van Maria Callas opzet en aan Kim denkt*

Dit is geen uitnodiging

Dit jaar wordt ik 51 en vanaf dit jaar vier ik mijn verjaardag niet meer. Waarom? Je moet stoppen op het hoogtepunt van je roem zegt men wel eens. En dat doe ik dus.

Vorig jaar toen ik 50 werd heb ik namelijk een onwijs gave verjaardag gehad. Op de dag zelf ontzettend verwend door mijn lieve eega, heel veel felicitaties ontvangen en een ontzettend leuk feest bij ons thuis. Dat kan gewoon niet meer overtroffen worden.

Iedereen die dit jammer vind, denk terug aan vorig jaar, hou dat vast en geniet van de herinnering. Doe ik ook.

Iedereen die zich het jammer vindt mij voortaan geen cadeau meer te kunnen geven, stort geld op de goede doelen hieronder. De kinderen in de wereld die worden geteisterd door honger, geweld en uitbuiting hebben het harder nodig dan ik.

Groetjes en tot op een ander feestje,.
Hans.


Met kabaal

Vandaag naar een begrafenis geweest. De moeder van mijn zwager is overleden. Begrafenis. Het woord alleen al, zo triest klinkt het. En dan was het vandaag ook nog eens somber weer, dubbel triest dus.

En na vandaag weet ik dus dat ik mijn begrafenis anders wil. Zonder plakje cake en een kop koffie. Zonder regen. Zonder verdriet. Want dood ga je toch, geen ontkomen aan. Okay, als je jong bent en nog een heel leven voor je hebt is het natuurlijk wel even anders dan wanneer je tijd qua leeftijd gekomen is. Als de brandstof op is en er kan niet meer worden bijgetankt, tja, dan moet het toch zo zijn. Toch?

Ik ga er dus even gemakshalve van uit dat ik op een gegeven moment op een respectabele leeftijd aangekomen mijn laatste adem ga uitblazen. Eigenlijk is het natuurlijk je laatste adem inademen, want dat moet toch echt voor je hem daarna kunt uitblazen. Detail, maar het is wel zo.

Maar goed, laatste adem ingeademd en uitgeblazen wil ik dat mijn reis naar de eeuwige jachtvelden, het nirvana, mijn geestesleven of wat dan ook, een fijne reis wordt. Moet de start van mijn reis natuurlijk niet te triest beginnen. Eigenlijk vind ik dat mijn nabestaanden mogen kiezen hoe ze afscheid van mij mogen nemen. Eigenlijk zeg ik dus, want na vandaag weet ik dan nog niet zo zeker.

Omdat ik (helaas weer eens een keer) gezien heb hoe (dit keer) Yarden een tot in de eigen puntjes (lees euro’s) goed verzorgde uitvaart heeft geregeld met een kopje koffie (twee zelfs, ja het mocht wat kosten) en een plakje cake. Mijn met verdriet overmande zwager en zijn familie – om het verlies van hun moeder, schoonmoeder en oma – na krap anderhalf uur netjes naar buiten wist te werken. Althans, toen stond ik buiten. Ik schat in dat zij niet veel later volgde.

En waar baseer ik dat op? Op de toon die de uitvaartondernemer (ondernemers zijn mensen die kansen zien in de markt om geld te verdienen en ik kan dat weten want ik ben ook een ondernemer) zijn praatje hield. Rap van tong omdat de volgende natuurlijk stond te wachten. Vergeef me mijn sarcasme, maar die volgende had echt geen haast hoor. Alleen dacht de uitvaartondernemer daar anders over. De schoorsteen moet tenslotte toch roken. Alweer, vergeef me mijn sarcasme.

Ik denk dus dat ik nu maar vast eens dingen op papier ga zetten. Hoe ik het wil. Dat ik dus als laatste nog een beetje de boel kan regelen. Lijkt me wel wat. Ik ben tenslotte al mijn leven lang een control-freak, hoewel ik steeds beter mijn best doe om dingen los te laten en dat lukt nog wonderwel ook.

Alleen na vandaag bekruipt me zo’n gevoel dat ik me in mijn kist omdraai als zo’n droogkloot zonder enige emotie van een uitvaartondernemer mijn met verdriet (hoop ik dan toch) overmande gezin het nummer ‘Afscheid nemen bestaat niet’ aanpraat, of erger nog ‘Waarheen, waarvoor’ van Mieke Telkamp. Dat gaat dus niet gebeuren.

Heroes van David Bowie. En daarna RAMMSTEIN. Ik schat in de laatste concertregistratie die ze op DVD hebben. Want als ik ga, is het met kabaal, gewoon, omdat ik dat leuk vind.

En om die droogkloot zonder enige emotie van een uitvaartondernemer te pesten.

En zo hoort het

In het begin was ik nogal eens verbaasd als ik een Apple-product kocht over de verpakking. Zelfs dat was tot in de puntjes geregeld. Natuurlijk weet ik ook wel dat je daar voor betaald, maar toch. Het maakt de klantbeleving toch weer iets mooier, prettiger, fijner. Ik wordt er in ieder geval blij van.

Om mijn iPad netjes te houden heb ik ooit in Alkmaar toen ik daar werkte een hoesje gekocht van het merk Freitag. Nog nooit van gehoord maar het was zo’n gaaf en apart ontwerp, ik dacht die moet ik hebben. Het is een hoesje gemaakt van oude dekzeilen van vrachtwagens en ieder hoesje is uniek in zijn soort, er bestaat er echt maar één van. Nu heb ik dus ook recent mezelf schandalig verwend met een MacBook Air en wil ik daar ook zo’n gaaf hoesje voor om hem tegen krassen en beschadigingen te beschermen. Helaas kon ik die in de diverse winkels niet kopen maar alleen online bestellen. Niet getreurd, een beetje twee-punt-nul-apple-fanaat als ik besteld hem dus ook gewoon online.

Eenmaal besteld kreeg ik een bevestigingsmailtje en toen viel mijn mond open van verbazing. Daar bij Freitag laten ze merken dat ze enorm blij zijn met jou als klant op een hele speciale en aparte manier. Krijg je normaal een mailtje ter bevestiging met een tekst als “Uw bestelling is in goede orde ontvangen”, bij Freitag doen ze da zo:

Hello there Hans from Oss,

Your order arrived with a thunderous drum roll and a cascade of brilliant fireworks.

Our industrious Online Store buddies will set off sometime this century to descend into the ancient catacombs in search of your personal piece of FREITAG history. After their return, we will celebrate with an intimate, two-hour-long packing ritual before sending your package forth from the hallowed halls of re-contextualization to your own home.

Should you have any questions at all in the meantime, you can contact us at any time using this secret reference security number, ********, which was created just for you.

Many thanks and all the best,
The FREITAG Online Team 

 

En dan verder, dat ding moet natuurlijk ook geleverd worden en dan verwacht je een mailtje dat hij onderweg is. Normaal krijg ik dan iets in mijn mailbox met “Uw bestelling is verzonden en wordt de komende dagen door TNT post (of concurrent) bezorgd”. Nou, dan ben je dus al blij dat je bestelling onderweg is en dat je netjes geïnformeerd bent. En dat doen ze dus ook weer heel anders bij Freitag. Ze maken er gewoon een feest van wanneer ze je de bevestigingsmail sturen:

We did it! Your F-Product was packed, labelled correctly and has just left our warehouse, crossed the street, turned the corner, tripped over the bridge and is now on its way to your house. Get ready to give a big, warm welcome to your personal piece of FREITAG history in a very short time.

In order to make sure your latest family member adjusts to its new surroundings as quickly as possible, we recommend that you get some fresh air twice daily, cycle and take lots of walks, engage in artistic activities, listen to loud or extremely loud music, invite friends over and indulge in an all-out urbane, socially responsible, eco-friendly, diverse, spontaneous and creative lifestyle.

Many thanks for your purchase. Till next time… 
Adieu, it was so nice meeting you!
The FREITAG Online Team

Geweldig toch? Het maakte mij in ieder geval heel erg blij en dat doen ze dus heel erg goed daar bij Freitag.

Thumbs up and keep up the good work!

Sjag- of Chagerijnig?

Zin om een blog te schrijven zeg. Nou, dat kwam er de laatste tijd ook niet echt van. Okay, gisteren wel, maar dat kwam omdat windhoos (Windows voor intimie) me ontiegelijk dwars zat. En dat heb je geweten, tenminste, als je hem gelezen hebt. Normaal schrijf ik toch redelijk korte krachtige stukjes, nu was hij wat langer dan normaal. Maar ja, dat kwam dan weer doordat ik heb uitgelegd wat een Windows installatie betekent versus een Apple installatie. I rest (once again) my case ;-)

Maar goed, ik had zin. In het schrijven van een blog. Dus………bij deze. Hoe komt dat eigenlijk vraag ik mezelf af. Zin in een blog? Normaal gesproken schiet me een onderwerp te binnen en ga ik aan de gang, slag, typen, weet ik veel, als er maar iets zinnigs uitkomt. Toch?

En nu? Nog niks zinnigs eigenlijk.

Maar ik weet het wel. Ik ben namelijk ontiegelijk SJAGERIJNIG en wil dat niet. Ik wil vrolijk zijn, blij zijn, fun hebben of wat dan ook. Als het maar niet SJAGERIJNIG is. Of CHAGERIJNIG, want zo wordt het ook wel eens geschreven *probeert lollig te doen om niet al te sjagerijnig over te komen*

Wat is er aan de hand? Nou, dit…………..zaterdag naar de K L Dubbel O T E.

In het kort – om u als lezer niet al te lang lastig te vallen – ik ben ZZP-er.

Ja en? (hoor ik u als lezer zeggen). Nou niks, roep ik dan terug. Behalve dan dat ik de hele zaterdag het werk van mijn boekhoudster heb moeten checken, uitpluizen en doorzoeken omdat anders de accountant niet verder kon. Om mijn aangifte in orde te maken. Om er voor te zorgen dat ik niet teveel bijdraag aan alle verspillingen die onze overheid weer bedacht heeft. Ook wel bezuinigingen genoemd.

Maarrrrrrrrrr…………….ik heb een MBA (MacBook Air voor diezelfde intimie en iedereen die niet weet wat een MBA is) sinds kort dus dat maakt weer een hoop goed.

En een ontiegelijk lekker stukkie muziek op terwijl ik dit schrijf – 30 Seconds to Mars, just for very good memories – waauuuuw, mijn avond kan niet meer stuk zelfs. Ik vergeet het sjagerijnige, de boekhoudster, de naar de K L Dubbel O T E zaterdagavond en denk alleen maar……..

ik schenk lekker nog een wijntje in. Cheers ;-)

Windows vs Apple

Zo blij als een kind ga ik naar huis met mijn pakketje. Een nieuwe PC gekocht, eentje van HP. Het werd tijd, de vorige werd echt traag, niet vooruit te branden. En aangezien ik het nodig heb voor mijn werk, moet ik wel een goed snel werkend machientje hebben. Thuis aangekomen snel alles uitgepakt, kabeltjes aangesloten en druk ik op de toets om de PC aan te zetten. Het duurt eventjes maar al snel komt het Windows logo in beeld.

Windows Vista HOME edition meld mijn nieuwe PC. Oh ja, verhip, moet natuurlijk wel eerst even de PRO-versie installeren van Windows Vista. Niet getreurd, DVD-tje geplaatst, PC rebooten en installeren die handel. Even wachten tot……………………..damn, vergeten op de ESC-toets te drukken om via de DVD te kunnen opstarten en dus start nu die HOME-versie weer op. Pech, gewoon nog een keer opnieuw opstarten en opletten. Yep, ESC-toets ingedrukt en ik kan kiezen voor opstarten via DVD.

Yesssss, het installatiescherm van Windows Vista PRO verschijnt. Eerst de nodige gegevens invullen zoals gebruikersnaam, welke taal wil ik gebruiken, locatie, tijdzone etc. en uiteindelijk gaat de installatie van start. Een tijdbalk geeft het verloop aan en er wordt gemeld dat het ongeveer nog 30 minuten kan duren. Dus……lekker ff het zonnetje in met een goed glas wijn en straks even kijken hoe het er voor staat.

Ongeveer 30 minuten later huppel ik dus (nog steeds) blij mijn kantoor in en zie ik dat er nog 5 minuten resteren. Ik ga aan mijn bureau zitten en wacht geduldig even af. Uiteindelijk meld het systeem niet veel later dat het gaat rebooten. Het beeldschem wordt zwart, systeem start opnieuw op en vervolgens meld Windows Vista PRO dat de installatie wordt afgerond en dat dit nog een minuut of 15 zal duren.

Ik herinner me dat dit de vorige keer ook al zo was en wordt al wat ongeduldig. Ik moet tenslotte ook nog een aantal programma’s installeren want anders kan ik nog niet eens echt aan de slag. Ik moet straks natuurlijk wel kunnen emailen, Word en Excel gebruiken, Adobe Acrobat in verband met het scannen van documenten, etc, etc.

Een kleine 15 minuten later is het dan zover en kijk ik naar een nog leeg desktopscherm. Eerst ff checken of Internet het doet, kabels zitten in de router, Explorer wordt opgestart en………..geen Internetverbinding. Huh? Kan ik dus ook geen radio luisteren via 3FM.nl. Radio? Shit, geluid doet het ook nog niet.

Dan eerst maar even de systeemeigenschappen nakijken. Waar zat dat ook alweer? Klik op ‘Start’, ‘ Configuratiescherm’, ‘Hardware-of-zo-iets’. Ja, hebbes. Ik zie een mooi overzicht met allerlei onderdelen die ergens in die mooie nieuwe PC zitten vastgeschroefd. En bij een aantal van de onderdelen staat een tekentje dat de driver niet geinstalleerd is. Als ik ze probeer te installeren krijg ik de vraag of ik de meest recente drivers op Internet wil zoeken. HALLOOOOOO, dat deed het niet weet je nog. Dan maar ergens in een kast gedoken om DVD’s en CD’s op te zoeken die ik ooit ergens heb opgeborgen omdat ik ze toch niet meer nodig had. Wel dus.

Enfin, na nog een uurtje of anderhalf verder te zijn – ik blijf godnondeju rebooten – heb ik uiteindelijk alle ontbrekende drivers geinstalleerd en heb ik Internet EN een betere resolutie op mijn scherm EN geluid EN kan ik printen EN ben ik al aardig sjagerijnig. Maarrrrrrrrr, ik kan aan de slag. Aan de slag? F*ck, ik moet natuurlijk nu nog Microsoft Office, Norton Internet Security, Adobe Acrobat en weet ik wat nog meer installeren. Okay, diep ademhalen, nog meer CD’s en DVD’s pakken, installeren die handel en vooral doorgaan (thanks Barry).

Na nog eens twee uur nutteloos wachten en na nog meer nutteloze reboots – althans in mijn ogen dan – kan ik dan eindelijk echt aan de slag. Er rest echter nog één nadeel. Ik heb mijn nieuwe PC op koopavond bij de Office Centre gekocht en nu is het inmiddels 2 uur ‘s nachts en is het morgen een gewone werkdag. Dus……………..naar bed naar bed zei duimelot.

Zo, tot zover mijn relaas over de frustratie die ik zo’n vier jaar geleden voelde toen dit voorgaande relaas zich afspeelde. Terug naar de realiteit van alle dag.

Twee dagen geleden, 18 april 2012, ongeveer zo’n vier jaar later ben ik dit keer niet naar het Office Centre maar naar de iCentre in Oss gegaan. Het werd tijd vond ik voor een MacBook Air. Ik had namelijk al een tijdje terug besloten om, als ik weer een nieuwe computer ging aanschaffen, dat het een Apple zou worden. Dit vanwege mijn plezierige ervaringen met mijn iPhone en mijn iPad.

En weer ging ik zo blij als een kind naar huis met mijn pakketje. Thuis aangekomen pakketje opengemaakt, MacBook opengeklapt, aangezet en nu komt het, EN IK LUL NIET, 5 minuten later was ik FULL OPERATIONAL en kon ik Internetten, emailen, tekstverwerken etc, etc, etc.

Windows vs Apple? I rest my case.

Het moet niet gekker worden

Het is zover. De iPad 3 doet zijn intrede in ons huis. Geweldig toch? Zou je wel denken natuurlijk. Hij is om met Apple te spreken “Resolutionair”. Een “Baanbrekend Retinadisplay. Oogverblinden mooi”. En natuurlijk een “5-megapixel iSight Camera. Mooiere opnamen dan ooit tevoren”. Om nog maar te zwijgen over “Supersnel mobiel internet. Volle vaart vooruit”.

Mensen toch, lieve mensen van Apple, maak me gek (om met Joling te spreken) maar toch niet krankzinnig? Want dat wordt ik wel onderhand. Ik, die mezelf reken tot één van de meest trouwe Applefanaten wordt geteisterd door een invasie van iPad’s van de 3e generatie (zo heet dat toch?).

Nou hoor ik menigeen al roepen: “Een invasie? Geld te veel zeker”, of zoiets van “Wauw, een invasie, je kunt er toch maar 1 tegelijk gebruiken?”. Tegen degene die dat laatste zegt of denkt heb ik als antwoord: ” Of je bent een man en die kunnen inderdaad geen twee dingen tegelijk, of je bent een vrouw en dus strontjaloers.”. Maar in beide gevallen snap je het nog niet echt wat er aan de hand is. Tegen degene die denkt dat ik geld teveel heb zeg ik: “Als ik geld teveel had zat ik niet te bloggen maar ergens ver weg waar ze geen internetverbinding hebben te genieten van een heerlijk lange en vooral rustige vakantie”.
Maar tot zover mijn klaagzang. Tijd om mijn humeur te verklaren, want dat die tot een nulpunt aan het dalen is, is wel duidelijk denk ik.

Luister, het volgende is er aan de hand. Mijn vrouw, die lieve dame die voor mij kookt, mijn wasje doet, mij kinderen heeft geschonken, mij zelfs heeft heropvoedt (en nog waarschijnlijk), die ik oneindig veel dank ben verschuldigd voor alles wat ik in mijn leven heb bereikt omdat zij altijd als een rots in de branding voor me is geweest en altijd achter me heeft gestaan met wat ik ook wilde bereiken of met impulsief gedrag weer ondernam, die vrouw, die lieve dame, die wil een iPad 3.

Erger nog, hij wordt morgen afgeleverd, hier thuis. En dat terwijl ik nog een iPad1 heb. En roep nou niet dat ik loop te zeuren omdat ik óók een iPad heb want dat is niet zo. Ik heb een iPad1 en geen iPad3. Duidelijk verschilletje toch? Nu hoor ik je denken “Maar dat is toch geen invasie?”. Nee inderdaad, dat niet. Maar wel als je zoon en je schoondochter er ook mee aankomen zetten. Dan is het toch ineens drie iPad’s 3 tegen één iPad 1 en dat is toch echt iets waar een redelijk verslaafde Applefanaat als ik het spaansbenauwd van krijgt.

Gelukkig ben ik ook een positivo en is bij mij het glas eerder half vol dan half leeg. Schijnt voor mij de zon altijd achter de wolken. Is bij de buren het gras echt niet groener dan bij mij. En nog belangrijker……….. ik heb inderdaad geen geld teveel maar net genoeg schat ik in. Toch misschien maar even naar de Applestore morgen.

Het is op donderdag toch niet voor niets koopavond :-) denk ik dan maar.

Tags:,

Sportschool

Ik weet nu waarom een sportschool een sportschool heet. De types die daar rondlopen en jou moeten begeleiden om een betere conditie te krijgen zijn er op afgestudeerd (school) en maken er een sport van om jou je spieren te laten voelen op plaatsen waarvan je niet eens wist dat er spieren zaten. Godallemachtig.

Ik ben vandaag dus voor het eerst naar de sportschool gegaan. Niet omdat ik zo nodig een ‘sixpack’ wil maar meer omdat ik een ‘fust’ heb en daar toch wel vanaf wil. 103,3 kilogram in mijn blote reet op de weegschaal. Zoveel weeg ik dus nu en dat is toch lichtelijk iets teveel van het goede. Hoewel lichtelijk hier eigenlijk weer niet op zijn plaats is natuurlijk maar ach, laat me maar even.

De cijfers spreken voor zich:

Gewicht 103.3 kg.
Vetpercentage 29.1 %.
Vetvrije massa 73.2kg.
Vocht 53.6kg.
BMI 26.6
Buikomvang 108 cm

Nou zeg ik je, een buikomvang van 108 cm. Mijn vrouw heeft 98 cm gehaald, 10 cm minder dus.

EN TOEN WAS ZE ZWANGER @#$%^&*

Werk aan de winkel dus voor Hans en afvallen, spieren kweken en zorgen dat de conditie stijgt en het vetgehalte en BMI dalen. En het gaat me lukken. Waarom? Simpel, omdat ik iemand heb die me enorm heeft geïnspireerd. Ze heet Kim en ze heeft een prestatie geleverd waarbij die van mij vergeleken een peulenschilletje moet zijn (niet dat dit nu zo voelt hoor). En dan zeg ik je, dan moet ik toch niet zeuren, gewoon ff een paar dagen spierpijn en doortrainen met die hap. Net zolang tot ik een kilootje of 95 weeg.

Dus die sixpack? Wie weet waag ik er toch ooit nog eens een pilsje aan.

De stekker er uit

Het is eigenlijk gewoon niet normaal hoeveel appjes en accounts ik heb had en dus ik heb besloten om maar eens een asociaal grote schoonmaak in mijn sociale ‘bundel’ te houden. Bergen tijd was ik er aan kwijt en vaak genoeg vergat ik zelfs om het bij te houden.

Dus, de stekker er uit voor al het volgende en voor het gemak in alfabetische volgorde: Beknown (Facebook), Blip.fm, Brancheout (Facebook), Crowdbooster, Ditto, Evernote, Flickr, Foodspotting, Forecast, Foursquare, Friendfeed, Goodreads, Google+, Gowalla, Hyves, Localmind, Lockerz, Mindz, mySpace, Netlog, Orkut, Posterous, Repudo, Stumbleupon, Symbaloo, Talent.me (Facebook), Touch, Tumblr, TuneWiki, Tungle, Whatser, Xing.

Ik ben niet helemaal weg, een beetje bij de tijd blijven hoort er wel bij natuurlijk. Op Facebook, GetGlue, Instagram, LinkedIn, Mobypicture, Pinterest, Soundtracking en Twitter ben ik nog gewoon te vinden.

20120212-203336.jpg

Commando

Dik bepakt en vele lagen kleding aan ploeter ik door de sneeuw. Mijn voorganger loopt bijna in een draf dus houd ik de riem stevig beet. Ondertussen mijn ogen goed de kost gevend, zorgen dat ik door de gladheid niet val en totaal verkeerd terecht kom. Oppassen geblazen dus en mijn voorganger goed in de gaten blijven houden.

De wind snijd ondertussen dwars door me heen, zo voelt het wel althans. In mijn gezicht dan, de rest is goed bedekt. Het houdt nu al zo´n paar weken aan en ik vraag me iedere tocht die we afleggen meer en meer af hoe lang dit nog duurt. Ik ben echt geen koukleum en ben best wat gewend. Toch verlang ik ondertussen wel enorm naar het thuisfront. Als het goed is duurt het niet lang meer en keren we terug van deze missie.

Als we zomers op pad gaan heb ik daar nooit zo’n last van. De tochten zijn dan zelfs wat langer. En vroeger had ik ook nooit zo’n last van de kou maar het lijkt wel of het met het verstrijken van de jaren toch erger wordt. Nou ja, even doorzetten nog en dan is ook deze klus weer geklaard. Trouwens, achteraf lijkt het dan of die tijd voorbij is gevlogen en dat is een gedachte die ik dan maar koester, ondertussen de strenge kou nog steeds trotserend.

Ondertussen geef ik hem nog maar eens het commando “doorlopen” en denk bij mezelf, misschien heeft die hond het nog wel slechter dan ik. Die heeft geen warme sokken met schoenen aan.

Tags:
© hansbelt.com