Gek wordt ik er af en toe van. Van de jeugd van toen. Ze klagen altijd steen en been over de jeugd van tegenwoordig, maar feitelijk is het de jeugd van toen die recalcitrant gedrag vertoond.

Zoals vanochtend, ik laat de hond uit langs het fietspad zoals altijd en loop daarbij in tegengestelde richting. Handig, veilig en bovendien is het zo door mijn moeder aan mij geleerd. Loop altijd in tegengestelde richting want dan zie je het verkeer aankomen.

Maar dus niet als er weer zo’n lid van de jeugd van toen komt aangescheurd op zijn snorfiets. Ja een hij was het dit keer maar meestal is het een zij waar je echt last van hebt. De zij’s die zijn het ergste. Hebben echt schijt aan alles en vaak nog een grote bek ook. Expres zeg ik bek, eigenlijk is het mond want het zijn toch ook mensen, hoewel de twijfel regelmatig toeslaat. Toch zeg ik dus bek want ze kwetteren en kwaken soms dat het een lieve lust is als je ze op hun fouten wijst.

“Weet je wel hoe oud ik ben?”. Alsof mij dat echt iets interreseert. De wet maakt geen onderscheid naar leeftijd hoor. Alles onder de twaalf jaar ben je niet verantwoordelijk voor, daarboven wel. Tot aan je dood toe. Een andere opmerking die ze dan wel eens gebruiken is zo mogelijk nog erger: “Ben ik daar nou zo oud voor geworden om dit te moeten aanhoren?”. Ja hallo, alsof ik je in leven heb gehouden om je op je verantwoordelijkheden te wijzen. Lazer op!

Het irriteert me dus echt mateloos dat wanneer je – laten we een gemiddelde bejaardenleeftijd van ergens in de 66+ aanhouden – op leeftijd bent denkt alles te moeten mogen. Of dat regels die voor iedereen gelden en in de wet zijn vastgelegd niet voor jou gelden. Nee, allicht niet, jij hebt de oorlog nog mee gemaakt. Echt hoor, sodemieter op. Dat is geen excuus. Ik heb hem namelijk ook meegemaakt, ja echt ik heb de tweede wereldoorlog ook meegemaakt. Ik ben 51, uit het jaartal 1961 dus zo’n 16 jaar na het einde er van maar ik heb hem echt meegemaakt. Iedere avond tijdens het avond eten als ik weer eens iets niet luste. Spruitjes, knolraap, tuinbonen en noem maar op.

Het begon dan steevast met – natuurlijk – eerst de kindertjes in Biafra die er een mooooord voor zouden doen. Nou geloof me, die waren zo uitgehongerd die waren niet eens in staat om een moord te plegen. Als dan bleek dat ik die troep – want zo dacht ik er toen over – nog steeds niet wilde eten kwam de oorlog aan bod. De tweede wereldoorlog werd er dan bij gehaald. van het begin tot het eind met als slotstuk de hongerwinter in 1944. Je moet even weten dat mijn vader is geboren in 1928 en dus echt die ellende in vol besef heeft meegemaakt en ik hem daar absoluut niet om benijd.

Maar om nou ieder keer weer aan te horen dat hij tulpenbollen moest eten die stukken minder lekker waren dan de spruiten die op dat moment op mijn bord lagen en ik ze daarom maar gewoon moest eten. Echt hoor, dat is voor een kind van een jaar of tien echt geen reden om vol genot die meurende stinkballen – want dat zijn het op die leeftijd – lekker naar binnen te werken. Gatverdamme.

Sorry, ik dwaal af. Het gaat om de jeugd van toen en niet om mijn tweede-wereldoorlog-trauma-’savonds-aan-tafel-tijdens-het-eten.

De jeugd van toen ja, die groepering die denkt dat ze alles maar kunnen omdat ze ‘ouder’ zijn. Dat regels voor hen niet gelden of dat ze daarvoor dispensatie hebben. Omdat ze de ‘ oorlog’ hebben meegemaakt. Nou niet dus.

Als er een fietspad link en rechts van de weg is, dan fiets je in de richting die daarvoor bestemd is. Als het druk is bij de bakker ga je gewoon lekker ff zitten en wacht je tot je aan de beurt bent. En trek godnondeju eens een nummertje, net als iedereen. Als het licht voor voetgangers op rood staat, loop dan niet door, wacht tot het groen wordt. En kijk zeker niet boos en verontwaardigd als je bijna van je sokken wordt gereden door een fietser, brommer of auto die gewoon door groen reed en jou niet zag.

En stop met zaniken dat de jeugd van tegenwoordig maar een beetje rondhangt. Niks doet. Zich verveeld. Jullie zitten zelf – en dat zijn dan met name de mannen, de hij’s – eeuwig op bankjes in het park, bij winkelcentra en god weet waar nog meer bij elkaar, te roddelen en te ouwehoeren over van alles en nog wat en waarschijnlijk het meest nog over de jeugd van tegenwoordig. Stop daarmee en vergeet niet………

ooit waren jullie zelf de jeugd van tegenwoordig.